Muzeum Historii Polski


Koncepcja zgłoszona na konkurs

2

– biegunowe klinowe formy stanowią bryłę przedzieloną przeszklonym pasażem

12 m

nad ziemią znajduje się ogród na dachu


W formie budynku zapisane są kluczowe wydarzenia w historii Polski. Fizyczne zgięcie symbolicznie odnosi się do zawirowań w przestrzeni historycznej, a przeszklenia są paralelą do przerwanej ciągłości politycznej. Linearna idea obiektu wpisuje się w koncepcję osi historycznej. Bryłę stanowią dwubiegunowe, klinowe formy ukierunkowujące architektoniczną narrację, której rdzeń stanowi główny, rozświetlony pasaż. W zewnętrznej strukturze kamiennej elewacji zaznaczone zostały graniczne daty w dziejach historii Polski. Oprócz pierwiastków merytorycznych, geometrię bryły systematyzuje także urbanistyka terenu. Wpływa na kształt budynku i dopasowuje się do terenu skarpy, w swej estymie fizycznie uchylając się ku dominancie Zamku Ujazdowskiego. Budynek został usytuowany zgodnie do osi historycznych ulic, powodując ich przecięcie z osią muzeum, umożliwiając przejście (niezależne od godzin otwarcia) pod powierzchnią bryły. Elewacja frontowa nawiązuje do osi Stanisławowskiej, zaś centrum przecięcia komunikacyjnego pasażu usytuowane jest zgodnie z osią trasy Łazienkowskiej. Istotnym elementem w synchronizacji geometrii bryły z zielonym terenem Mokotowa pełnią ogrody na dachu, łączące się z punktami widokowymi.